Articles from Dhjetor 2009

Engjelloret e ‘Drishtit’

Engjelloret e Drishtit

Të dhëna të reja nga dokumentet e Arkivit Sekret të Vatikanit.

Arkivi Sekret i Vatikanit është një ndër arkivat më të pasura në botë për historinë mesjetare shqiptare. Studimi dhe hulumtimi shkencor aty, të ofron mundësi për të nxjerrë në dritë të dhëna të reja, me vlera të paçmuara duke plotësuar mozaikun e boshllëqeve për ngjarje, data, personalitete, vende etj.
Kërkimet shkencore janë shumë interesante për studiuesit, veçanërisht për mesjetën, sepse të papriturat dhe sfidat janë shumë befasuese. Jo rrallë ka ndodhur që të shpenzohen orë, ditë e muaj të tërë, pa pasur ndonjë rezultat konkret, për një temë a personalitet të caktuar. Një gjë e tillë, nuk ndodh kur fillon të bësh kërkime ose hulumtime shkencore për disa nga familjet fisnike shqiptare, të cilat ishin mjaft të fuqishme dhe kishin ndikim në zhvillimet e përgjithshme politike, kulturore, ekonomike, ushtarake… etj, jo vetëm në trojet shqiptare, por edhe më gjerë. Për familjen e Kastriotëve, tashmë është e njohur se ata përmenden për herë të parë në vitin 1368, në një diplomë – origjinali i së cilës ruhet në Dubrovnik dhe janë shkruar shumë studime, libra, artikuj, etj. Familje tjetër me shumë interes për historiografinë në përgjithësi dhe mesjetën shqiptare në veçanti, është ajo e Engjëllorëve të Drishtit. Burime të shkruara, dorëshkrime, dokumente dhe libra pak të njohur ose fare të panjohur, ruhen në shumë arkiva e biblioteka të ndryshme të Italisë, Kroacisë, Spanjës, Austrisë, Francës, Rusisë, Shkodrës, [te disa pinjollë të kësaj familje, si psh. Kamsi], etj. për këtë familje fisnike shqiptare. Deri me sot, nuk është bërë një punë sistematike, hulumtuese-studiuese, identifikuese për gjithçka ruhet për këtë familje.
Dorëshkrimet e pabotuara që na janë ruajtur nga familja fisnike Engjëllori prej Drishtit, kanë si elemente të përbashkëta, faktin se janë shkruar nga e njëjta dorë në fund të shekullit XV ose fillim të shekullit XVI. Ka shumë gjëra që duhen sqaruar, parë me sy kritik, rivlerësuar, ballafaquar me burime dhe dokumente të tjera, të drejtëpërdrejta apo të tërthorta, për të nxjerrë përfundime të sakta, të qëndrueshme dhe të vlershme, qoftë për familjen, qoftë për pjesëtarët e kësaj familje, të cilët kishin ndikime të jashtëzakonshme në shumë zhvillime të kohës në shekujt XIV-XVII.
Njëri ndër figurat më të shquara të kësaj familje është Pal Engjëlli, kryeipeshkëv u Durrësit dhe njeri shumë i afërt i Gjergj Kastriotit Skënderbeut në njërën anë, ndërsa në anën tjetër, personalitet shumë i besuar i Selisë së Shenjtë dhe Republikës së Shën Markut. Për rininë, shkollimin dhe fillimet e para të shërbimit, shugurimin, jetën baritore, etj, të Pal Engjëllit kemi shumë pak të dhëna të sakta. Pali ishte nga familja e famshme dhe e vjetër e Engjëllorëve, që sunduan për një kohë të gjatë në Shqipëri dhe ishin zotërues jo vetëm të Drishtit por edhe të Tivarit, Ulqinit. Durrësit dhe qyteteve të tjera. Nuk është për t’u çuditur që shumë nga fisi i Engjëllorëve u shpërngulën në vende të ndryshme për të gjetur një jetë më të mirë, po kështu edhe Pali ynë me një pjesë të familjes së tij u shpërngulën në zotërimin venedikas, në qytetin e Trevizos. E dhëna e parë e dokumentuar vjen nga qyteti i Trevizos në Itali, ku Pali, ishte rektor i famullisë së Shën Augustinit. Pas shërbimeve disa-vjeçare në këtë famulli, ai emërohet ipeshkëv i Shasit, më 16. XI. 1440 për të shërbyer në këtë ipeshkëvi deri më 18. VII. 1446.
Duke shërbyer me devotshmëri dhe përkushtim pranë popullit nga i cili kishte origjinën, sipas dokumenteve origjinale që ruhen në Archivio Segreto Vaticano, papa Eugeni IV, në vitin e pesëmbëdhjetë të pontifikatit të tij, ditën e mërkurë, me datë 22 dhjetor e konfirmoi Palin si ipeshkëv në Drishtit, gjë që mund të lexohet në tabulat e provisioneve romane, vëllimi 22, f. 13 si dhe vëll. 75, f. 12; më 22. X. 1445 i cili shërbeu në këtë ipeshkëvi, që ishte njëherësh edhe qyteti i lindjes së tij deri më 23. IX. 1457. Aty është shkruar gabimisht viti 1446, në vend të vitit 1445. Në të vërtetë viti i pesëmbëdhjetë i potnifikatit të Eugenit IV, fillon më 12 mars të vitit 1445 dhe përfundon në të njëjtën datë të marsit të vitit 1446. Data 22 dhjetor 1445, është po ditë e mërkurë, kështu që periudha e ipeshkvit të Drishtit, në vitin e pesëmbëdhjetë të pontifikatit të papës Eugeni IV, është në vitin 1445. Në vitin pasues më 24 gusht 1446, ai paguan detyrimin e zakonshëm, për taksën e kishës së Drishtit, Obl. Cam. Ap. vëll. 70, f. 164; [Obligationes Camere Apostolice. /Detyrimi ndaj Dhomës Apostolike/.] Obl. S. C. vëll. 71, 39. [Obligationes Sacre Congregationis. /Detyrimi ndaj Kongregatës së Shenjtë/; C. Eubel, Hierarchia Catholica..., vëll. II. f. 145; D. Farlati. Illyricum Sacrum..., vëll. VII, f. 240-243; B. Gams. Series Episcoporum ..., f. 406, shënon si datë të vdekjes së Pal Dushit 22. XII. 1455, por në mes të emrit e mbiemrit në kllapa shënon “Angelus” përkatësisht: Paulus (Angelus) Dusius]; C. Eubel. Hierarchia…, f. 145, ref. nr. 1, shkruan: “Qui 11 Mart. 1454 promovetur in aepiscopatum. Craynen., ita tamen ut retineat eccl. Drivasten.” Ndërsa D. Farlati, vëll. VII, f. 242, shkruan se Paulus Dussius ishte ipeshkv i: “Crainensem dicti Episcopi Dumnenses et Macarenses” duke iu referuar vëllimit IV, të “Illyricum Sacrum.” Në këtë vëllim, në f. 91-183, nuk hasim asnjëherë emrin e Paulus Dussius. Në fakt, kjo ngatërresë si duket nuk është vetëm këtu, por mund të ketë ndodhur me rastin e shënimit të emrit të Pal Engjëllit, në Archivio Segreto Vaticano, fondin Obligationes et Solutiones, vëll. 72; f. 86r, ku ruhet një dokument origjinal në të cilin shkruhet se Pali, ipeshkvi i Drishtit është emëruar ipeshkëv i Trogirit në Kroaci, pra jo i Krajës. Nëse kjo është e saktë, atëherë ngatërresa vjen prej këtu. Si duket as Farlati e as Eubel, nuk e kanë pasur në dorë këtë dokument. Dokumenti për të cilin flasim është: “Die Lune V Idus Marcii, [11 mars 1454] sanctissimus dominus noster in consistorio secreto, ad relacionem domini cardinalis Sancte Crucis, absolvit reverendum patrem Paulum, episcopum Drivastensem, a vinculo, quo ecclesie Drivastensi, cui tunc preerat, tenebatur, illumque transtulit ad ecclesiam Traguriensem, per obitum domini Sabe, ultimi Traguriensis archiepiscopi, extra Romanam curiam deffuncti, vacantem, et nichillominus ecclesiam Drivastensem predictam, ut premitttitur, vacantem, eidem domino Paulo quoad vixerit regendam et gubernandam commendavit.”
Ne mendojmë se Eubeli, Gamsi, Farlati dhe historianë e studiues të tjerë gabojnë kur shënojnë se Pal Dushi dhe Pal Engjëlli, janë dy personalitete të ndryshme. Studimet dhe kërkimet shkencore më të reja, hedhin poshtë pohimet se kemi dy ipeshkëv të ndryshëm në të njëjtën kohë.

Dr. Musa Ahmeti Dr. Etleva Lala, MILOSAO

  • Share/Bookmark

Një Enciklopedi Për Postribën

Një Enciklopedi Për Postribën

Është një zonë e rrallë në Qarkun e Shkodrës, në Veriun e Shqipërisë dhe ndoshta më tej, siç është Postriba, ku mes dy malesh, Maranaj e Cukal dhe në dy anët e lumit të kristaltë, Kirit, vijnë e përplasen aq shumë toponime me gjuhë të ndryshme dhe që flasin aq shumë. Përplasen në këtë zonë mijëvjeçarët, përplaset historia e dhimbshme e banorëve të kësaj zone, histori e përgjakshme luftërash, betejash, rrafshimesh, genocide dhe ekspansioni. Një zonë disi e veçuar, sot gati e harruar dhe e paeksploruar. Një zonë që mban si një kurorë të shtrenjtë, si një relike të dashur dhe të çmuar rrenojen e një kështjelle të lashtë dhe shumë të ndritëshme dikur, mbuluar me vlera e lavdi dhe ku banorët e saj, ruajnë edhe sot me fanatizëm një kostum unikal, i pakrahasueshëm me asnjë nga qindra kostumet kombëtare të evidentuara e studiuara si perla të identitetit dhe autoktonisë. Ndoshta të krahasuara vetëm me kostumet e paraardhësve tanë të stërlashtë, ilirët. Një zonë që ruan edhe sot rituale që kalërojnë ndër mijëvjeçarët, që nga ata paganët dhe më vonë kristianët, osmanët dhe sllavët, rituale që përbëjnë një arsenal të çmuar edhe sot e kasaj dite për studiues gjuhe, etimologë, historianë, gjeografë, biologë, folkloristë, etnologë, muzikantë dhe poetë. Se në Postribë, si një amalgamë e çuditshme shfaqen edhe sot ritet homerike, nxjerr koken edhe sot ai zakon paradoksal kur në dasma këndohen këngë lufte e vdekjesh, ndërsa e shkuara thotë se në luftëra postribasit këndonin këngë dasmash.
……Të shkruash pra për Postribën, ta paraqesësh atë para lexuesve siç e meriton të paraqitet, është e vështirë, ……shumë e vështirë. Do kulturë, përgatitje e njohuri të gjithanshme shkencore dhe kulturore. Do program pune, grumbullim faktesh e dokumentesh, hulumtim arkivash, bibliotekash, grumbullim relikesh dhe kujtimesh gojore……dhe mbi të gjitha do durim dhe pasion. Dhe në Postribën që gjithnjë na ka habitur, doli një intelektual i devotshëm që e mori përsipër ta bëjë gjithë këtë. Punoi me përkushtim të habitshëm për dhjetra vite, në heshtje, pa u ndjerë, i shtyrë vetëm nga dashuria për vendlindjen, nga dashuria për Postribën e tij. Quhet Riza Spahija, nga fshati Dragoç i Postribës, me profesion agronom i lartë, por edhe pedagog i shquar, autor disertacionesh dhe librash për agronominë, por edhe poet e shkrimtar, autor romanesh e poezish, por edhe studiues gjeograf e historian…..me një fjalë një lloj enciklopediku, i cili bëri e shkroi një ENCIKLOPEDI për vendlindjen e tij, një ENCIKLOPEDI për Postribën. Enciklopedia i shërben çdo moshe e profesioni, është për të gjithë e për çdo kohë. Dhe në mbi njëmijë faqe shpirti, durimi, eksigjenca dhe këmbëngulja e Riza Spahisë i ka ngritur një monument vendlindjes së tij, Postribës së tij. Një monument që meriton respekt dhe nderim. Sepse, vetëm të lexosh numrin e pafund të referencave, të dokumenteve të cituara, bindesh se ai ka bërë diçka jashtë çdo parashikimi. Parakalon në faqet e këtij monumenti historia, gjeografia, krenaria dhe dhimbja, dashuria e respekti për mijëvjeçarët që e përshkuan këtë zonë duke lënë gjurmë, të cilat autori i fshin nga pluhuri i harresës për t’ia dhënë postribasit që të ndjehet krenar por edhe studiuesit e turistit që të habitet e të meditojë. Mbi të gjitha për të lënë një porosi për brezat, të sotëm e të ardhshëm që të sjellin sytë nga kjo zonë që rezaton edhe lashtësi e lavdi, por edhe mundësi për investime, mundësi për prosperitet. Sepse nëse sot Postriba është nderuar me titullin më të lartë shqiptar, NDERI I KOMBIT, Riza Spahija të bind se Postriba ka qenë gjithmonë NDERI I KOMBIT. Mjafton të lexosh librin enciklopedik të tij.

nga FADIL KRAJA

Mjeshtër i madh                                                                  Shkodër Nëntor 2009

  • Share/Bookmark