Xhamia Dragocit Postribe Video 2009

(Pjesa 1/5)

(Pjesa 2/5)

(Pjesa 3/5)

(Pjesa 4/5)

(Pjesa 5/5)

Kënaqësitë e një dite në shoqërinë e rrezeve të diellit…

(Shkodër, më 7 mars 2009)
(Mbresa)

Në prag të përkujtimit të lindjes së begatë të hazreti Muhammedit (a.s.), sot së bashku me një grup medresistësh vendosëm të organizonim një ekskursion në shërbim të mesazheve të këtij përkujtimi të veçantë, më të veçantit përkujtim!
Ajo që e bënte edhe më tërheqës dhe të plotë këtë aktivitet ishte larmia e programit dhe miqtë e tij, që nuk ishin të pakët!
Në orën 10 paradite, të gjithë ishin mbledhur para xhamisë së Parrucës, në pritje të nisjes. Më bënte përshtypje, interesi i kalimtarëve, të cilët nuk nguronin të kthenin kokën nga ne e të pëshpërisnin kushedi se çfarë me njëri-tjetrin. Më vinte mirë se atyre u tërhiqte vëmendjen gjallëria që i jepnin medresistët oborrit të xhamisë më të re në qytetin tonë!
Pas një fotografie që bëmë, morëm rrugën drejt fshatit Bardhej, ku do të vizitojmë xhaminë e tij. Në përgjithësi rruga drejt fshatit, shoqërohet me kureshtjen e medresistëve, një pjesë e mirë e të cilëve nuk kanë ardhur më parë në këtë zonë e në xhaminë e saj.
Për pak minuta jemi përpara xhamisë, ku na pret imami i saj z. Ilir Dizdari. Në ambientet e brendshme të xhamisë, ai na tregon për mënyrën sesi është ndërtuar kjo xhami, për kontributin e vyer të banorëve të fshatit dhe dëshirën e madhe për të patur një xhami. “Së shpejti, do të fillojmë me ndërtimin e minares së xhamisë tonë, gjë që do ta plotësojë më së miri paraqitjen e saj”, thotë me shumë dashamirësi imami i xhamisë Bardhej.
Pasi bëjmë një lutje të përbashkët dhe këndojmë një Fatiha, dalim nga xhamia e bukur dhe e hijshme e Bardhejve dhe drejtohemi drejt xhamisë së fshatit Mes-Myselim.
Rruga e shkurtër që lidh dy fshatrat është pjesërisht e prishur, mezi kalohet.
Para xhamisë së Mes-Myselimit, imami i saj, thirrësi islam Altin Nikshiqi, na uron mirëseardhjen dhe na drejton për nga xhamia, e cila, përveç oborrit të madh, ka edhe një pamje shumë tërheqëse. Ndoshta është minareja e hijshme, e ndërtuar me kontributin e bamirësve vendas, ndoshta ullinjtë e shumtë që rrezatojnë paqe e mirësi, ndoshta shatërvani bri hyrjes së xhamisë, ndoshta…
Në ambientet e faltores ulemi dhe dëgjojmë bisedën e ngrohtë të imamit, i cili, pasi na uron me zemër për këtë vizitë, na rrëfen për historinë e kësaj xhamie dhe etapat nëpër të cilat ka kaluar për të qenë kjo që është sot. Medresistët shikojnë me habi, por të kënaqur, përreth saj dhe nuk ngurrojnë të pyesin, herë pas here, për orenditë e ndryshme brenda faltores, për dy tabllotë mbi të cilat shihet arti i kaligrafisë arabe me dorën e mjeshtrit të shquar Shefqet Kraja. Ato dy “ikona”, mbi të cilat lexohet “shefaat ja Resulall-llah” dhe një ajet kur’anor, përkthejnë mjaft mirë elementë të kulturës dhe të qytetërimit islam në këtë xhami e në realitetet shqiptare të fillimshekullit të kaluar.
Pas vizitës së ambienteve të brendshme të xhamisë, imami na tregon për klasën, ku nxënësit e kësaj xhamie mësojnë besimin, Kur’anin dhe gjuhën e tij. Ajo është e kompletuar me orenditë e duhura për mbarëvajtjen e një ore mësimi. Është si të thuash, shembull pozitiv për çdo xhami e faltore, bri së cilës duhet të ketë klasa dhe mjedise për edukimin e fëmijëve që e frekuentojnë dhe duan të marrin mësime në shtëpinë e Zotit!
Nga xhamia e Mes-Myselimit, rruga që të çon drejt Urës së Mesit është e shkurtër. Pasi zbresim nga makinat, ulemi dhe teksa shkelim mbi urën e famshme, zhurma e Kirit që vërshon poshtë saj, sikur na fton drejt një peisazhi ndryshe… Medresistët duke vështruar përreth bukuritë e natyrës, që Zoti i ka dhuruar këtij vendi, fillojnë të pyesin e të shprehin kënaqësinë e tyre që janë mbi Urën e Mesit, duke shijuar rrezet e ngrohta të diellit e zhurmën e Kirit që rrjedh në heshtjen e tij… “Kur është ndërtuar kjo urë?”, “Kush e ka ndërtuar?”, “A është më e vjetër se kalaja e jonë?”, “Deri kur ka funksionuar?”, “Po kjo ura e re përballë, kur është ndërtuar?”, “A e vlerësojnë sa duhet këtë vepër kulturore, sot?”, ishin disa nga pyetjet që ata na drejtonin, të shtyrë nga kureshtja e moshës së tyre.
Pas vizitës së Urës së Mesit, nisemi drejt zonës së Kullajve, ku do të vizitojmë xhaminë e saj karakteristike, drejt së cilës mund të ngjitesh vetëm nëpërmjet 54 shkallëve të saj të gurta.
Koha, që po i afrohet mesditës, është e ngrohtë, qëkur rrezet e diellit na shoqëruan në këtë eskursion soditës.
Në mesin e shkallëve që të çojnë drejt xhamisë së Kullajve, një i moshuar po ngjitet edhe me ndihmën e bastunit që mban në dorë. Pasi i afrohem, e njoh. Është plaku i urtë 88 vjeçar, Dul Idrizi, me të cilin jam njohur që më 12 shtator 2008, natën e 13-të të teravisë së Ramazanit të kaluar. Pasi përshëndetemi dhe e pyes për shëndetin e tij, më tregon për një rrënjë ulliri, bri xhamisë (Në të djathtën tënde, teksa ngjitesh). “E kam mbjellur me durt e mija kët ulli. I kam vendosë edhe da copa tjegullash, që t’i shkojnë uji direkt e n’rranjë”, më thotë me shumë pathos plaku i moshuar e besimtar, që vjen për çdo rast për t’u falur e për t’u lutur në xhaminë e fshatit Kullaj.
Ai gëzohet pa masë kur mëson se djemtë e rinj që na kanë rrethuar janë medresistë. I uron me zemër e lutet për mbarësinë e tyre. Pasi fotografohemi sëbashku marrim leje prej zotërisë së tij dhe shpejtojmë drejt xhamisë, e cila nuk ka heshtje… Imami i saj, z. Kujtim Cufaj, po u bën mësim disa nxënëseve të vogla (në moshën e medresistëve vizitorë). Pasi përshëndetemi, ai ka mirësinë të na tregojë xhaminë dhe të prezantojë me kursin e Kur’anit. Njëkohësisht ai shpreh gëzimin e tij për këtë vizitë dhe na uron përzemërsisht.
Është kohë mesdite. Udhëtimi ynë nuk ka përfunduar ende. Në kthim nga Kullajt kalojmë pranë xhamisë së Dragoçit e asaj të Boksit. Njerëzit, shpejtojnë për të falur namazin, ezani i së cilit është ngritur tashmë drejt lartësive qiellore…
Pas disa minutash jemi sërish para xhamisë së Parrucës, aty ku edhe nisi ekskursioni ynë. Në pamje të parë duket se nuk ka kaluar shumë kohë, por në të vërtetë, ishte një kohë e mbushur me begati, njohuri e mbarësi besimi.
Së bashku me thirrësit islamë dhe medresistët ulemi të hamë drekën. Gjatë saj, të gjithë këmbejnë kënaqësitë e kësaj dite të mbushur me begatitë e një soditje të këndshme në shoqërinë e rrezeve të diellit, salavateve dhe Fatihasë.
Ishte një ditë e bukur, në të cilën ndamë sëbashku kënaqësitë e përkujtimit të lindjes së hazreti Muhammedit (a.s), në hapësirat e tokës tonë, që dëshmoi sikurse kjo ditë dashurinë tonë për Resulull-llahin (a.s)…

Muhamed Sytari

Autori: http://www.muhamedsytari.net

Në Milan të Domnit, aty ku ndërtimi i xhamisë së re është merak i të gjithëve…

Muhamed Sytari, thirrës islam- Shkodër

Pasditen e të hënes, më 07. 05. 2007, myftiu i Shkodrës Imam Ndriçim Sulejmani udhëtoi drejt zonës së Postribës, për të parë nga afër ecurinë e ndërtimit të xhamisë së re të Milanit, në zonën e Domnit. Për nismën bamirëse të besimtarëve milanas, për të ndërtuar xhaminë e tyre të re, ishte lajmëruar ditë më parë në gazetën e myftinisë, “Udha Islame”, kur nga myftiu i Shkodrës, Imam Ndriçim Sulejmani, ishte bërë thirrje për një fushatë bamirësie në ndihmë të këtyre besimtarëve muslimanë. Shuma monetare e mbledhur në xhaminë “Ebu Bekr”, pas thirrjes së bërë nga imami i saj (myftiu aktual i Shkodrës) do të ishte vendimtare dhe mjaft e rëndësishme për vazhdimin e punimeve në të.
Sot, pasi kanë kaluar disa muaj nga fushata e fundit bamirëse dhe kontributi i besimtarëve shkodranë për vëllezërit e tyre të Milanit, myftiu vizitoi sërish xhaminë në ndërtim, për të parë ecurinë e punimeve.
Xhamia e re, e cila ka marrë një formë shumë të bukur, edhe pas ndërtimit të çatisë së saj, qëndron mbi një kodrinë të gjelbëruar, tipike të asaj zone të mbushur me pemë e fruta nga më të ndryshmet, dhuratë e mrekullueshme e Krijuesit të Madhëruar.
Xhamia e re e Milanit, ndërtohet me kontribute vullnetare të banorëve të zonës, të cilët theksojnë se janë nxitur për këtë veprim edhe për shkak të largësisë së vendit më të afërm ku gjendet një xhami, në zonën e begatë të Postribës.
Xhamia e Milanit, ndërtohet në tokën e dhuruar për faltoren e re të fshatit nga një banor i vjetër i kësaj zone, z. Sait Milani, i cili shprehet se e ndjen veten të privilegjuar nga Zoti, që ia mundësoi këtë bamirësi.
Personalisht, ishte hera e parë që e vizitoja këtë zonë dhe prekja nga afër shpirtin bamirës dhe forcën e besimit islam në zemrat e banorëve të këtij fshati dhe kontribuesit për tokën e xhamisë, në veçanti. Gjatë gjithë rrugës, z. Milani ishte i mbushur me një entuziazëm dhe gëzim legjitim dhe shprehej optimist për përfundimin jo të largët të xhamisë së shumëpritur nga ata dhjetra familje muslimane të Milanit. “Besoj se ka ardhur koha që edhe ne të kemi xhaminë tonë, jo se nuk mund të shkojmë në xhaminë e Boksit a në Domën, por sepse ata i kemi pak larg dhe të gjithë këtu e duan me zemër xhaminë e tyre…”- thoshte me shumë vendosmëri bamirësi i Milanit, duke vëzhguar drejt horizontit, në pritje të shfaqjes së parë të xhamisë në ndërtim të fshatit të tij.
Kontakti im i parë me xhaminë që po ndërtohet në Milan ishte befasues. Xhamia qëndronte hijshëm mbi kodrinën, rruga e së cilës të çonte drejt shtëpisë së z. Sait Milani. Ajo ishte një ndërtesë tipike për xhamitë e fshatrave të vogla, me një kubaturë relativisht të vogël, por shumë sistematike e tërheqëse. Nga brenda, ajo i përngjiste një kantieri ndërtimi, ku mbi të gjitha dominonte dëshira e punës dhe kënaqësia e sakrificës për të përfunduar sa më parë këtë faltore të nevojshme për funksionimin e jetës praktike fetare të banorëve të Milanit. Përreth dominonte gjelbërimi, që i jepte një bukuri të rrallë mjedisit, ndërsa në horizont syri të pushonte me pamjet piktoreske të majave të larta, kodrave, rrjedhjes së Kirit, fushave plot gjelbërim e rrezeve ndriçuese të një dielli të ngrohtë.
Kënaqësia e kësaj vizite u shtua edhe më shumë, kur me të u bashkua edhe zëri i ëmbël i hoxhës tonë të dashur, Shejkh Vehbi S. Gavoçi, i cili, nëpërmjet valëve telefonike, uroi besimtarët e Milanit dhe myftiun e Shkodrës, Imam Ndriçim Sulejmani, për këtë angazhim serioz dhe kontribut të vyer në shërbim të Islamit dhe mesazheve të tij universale. Hoxha i moshuar u emocionua shumë kur mësoi për mënyrën sesi po ndërtohej kjo xhami. Ai u lut me zemër për bamirësin, që kishte kontribuar me tokën e dhuruar dhe uroi mbarësinë e të gjithëve.
Ajo telefonatë nga Damasku i largët, i ngrohu shumë zemrat, i mbushi me shpresë ato dhe i dhuroi një kënaqësi të madhe e të papërshkrueshme.
Duke u larguar nga Milani, myftiu Sulejmani i garantoi besimtarëve mbështetjen e tij institucionale për përfundimin sa më të shpejtë të xhamisë së tyre, duke u lutur që Ramazanin e ardhshëm të falemi sëbashku në teravitë e begata të muajit të mëshirës.
Duke u drejtuar nga Shkodra, në heshtje, risolla në mendje veprimin fisnik të besimtarit bamirës, Sait Milani dhe teksa e shikoja në entuziazmin e tij, mendoja për shpërblimet e mëdha që ka rezervuar All-llahu i Madhëruar për bamirësit në përgjithësi dhe ndërtuesit e xhamive në veçanti…

Shkodër, më 07. 05. 2007

Autori: http://www.muhamedsytari.net

Teravia e katërt, në xhaminë e fshatit Dragoç

(Shkodër, më 3 shtator 2008)

Teksa i afrohesh xhamisë madhështore të fshatit Dragoç, minarja 32.5 metra e gjatë, e punuar me mjeshtri dhe sipas arkitekturës osmane, është objekti i parë që të tërheq vëmendjen dhe në një farë mënyre të uron mirëseardhjen, me bardhësinë që e karakterizon, në fshatin, banorët e së cilit nuk kursyen asgjë nga fryma dhe pasuria e tyre për ndërtimin e saj.
Xhamia e Dragoçit, sipas dëshmisë së disa burrave të këtij fshati, muezinit të devotshëm Arif Selimi, z. Ali Fazi, z. Qamil Çela etj., por edhe nga pllaka e vendosur në murin e jashtëm, pranë derës së hyrjes, ka filluar me hapjen e themeleve në vitin 1994. Kontributi i çmuar i burrave të këtij fshati është për t’u marrë shembull. “Ka prej atyre që kanë sjellur edhe pensionin, siç e kanë marrë”- tregon muezini i moshuar i xhamisë! “Një emigrant i këtij fshati, në Mbretërinë e Bashkuar, ka sjellur disa herë kontribute financiare, me të cilat është ndërtuar edhe minarja e xhamisë. Në total, kontributi i tij arrin në rreth 20 milion lekë të vjetra!”- dëshmojnë të gjithë për të riun G. H., që “ka kërkuar të mos i përmendet emri, sepse e ka bërë për riza të Zotit”! Ka edhe prej atyre që dhanë edhe frymën e fundit në shërbim të xhamisë në ndërtim, si rasti i besimtarit Jonuz Halili, për të cilin të gjithë gëzojnë respekt dhe nderim. Teksa më tregojnë për momentet e fundit të jetës së tij “aty, bri minberit duke u munduar për ta fiksuar si duhet”, të gjithë emocionohen dhe e kujtojnë mirë atë ditë, atë orë…
E në një moment vështirësie, teksa xhamia me përmasat 20 m x 12 m, po shkonte drejt trupëzimit, atëherë kur punimet kishin ngecur e askush nuk kishte më asnjë mundësi të jepte më shumë nga ç’kishte dhënë, do të ishte bamirësi i dëshmuar, Shejkh Vehbi S. Gavoçi që me ndërmjetësinë e thirrësit islam Lavdrim Hamja, do të sillte plot 28 mijë dollarë, që do të kishin një ndikim të padiskutueshëm në hovin e madh që i dha fund, dhjetë vite pas fillimit të saj, ndërtimit të xhamisë që nderon jo vetëm Dragoçin e Postribën, por edhe Shkodrën e krejt Shqipërinë!
Në vitin 2004, xhamia e Dragoçit[1] do të hapte dyert për të pritur deri në 600 frekuentues njëherazi, të cilët kishin pritur rreth një dekadë për të ulur kokën në sexhde, në tokën e begatë të xhamisë së tyre, me të cilën kishin pse të mburreshin para kujtdo, me plot krenari besimi, sakrifice, përkushtimi!
Sonte, në këtë natë të qetë të kësaj teravie (e katërta e këtij muaji), sëbashku me thirrësin islam Lavdrim Hamja, erdhëm të faleshim në xhaminë e hijshme, prezenca e së cilës na lidh me kujtimin dhe dashurinë e hoxhës tonë, H. Vehbi S. Gavoçi..!
Hyrja në këtë xhami, për mua që e shkelja për herë të parë, ishte befasuese! Pastërti, ndriçim, rregull, safe të mbushura me një miksim moshash, ku të mbushet syri me të rinj të shumtë, mobilim thuajse perfekt i ambientit të brendshëm, ngjyra të ëmbla, me të cilat janë lyer muret e saj, tapeti i shtruar i përzgjedhur me shumë finesë e shije, tavani prej dërrase, i punuar me mjeshtri dhe përkushtim, vendi i faljes së grave, i gjerë, i rrethuar hijshëm dhe i mbuluar me perde të holla e, në ballë të xhamisë, mbi kokën e mihrabit: “All-llahu ekber”, përkthyer: “Zoti është më i madhi”, ishin detajet e para që më mbushën jo vetëm syrin, por më dhanë një kënaqësi të madhe në zemër, që shumë shpejt u kthye në një kredo, në këtë kontakt të parë me këtë xhami të rrallë!
Hyrjen tonë në xhami e shoqëruan sytë e të pranishëmve, që na pritën me një dashamirësi e ngrohtësi të veçantë. Buzëqeshjet e tyre u paraprinin duarve që zgjateshin për t’u shtrënguar në shenjë miqësie e vëllazërie dashamire islame.
Në mihrabin e xhamisë qëndronte një djalë i ri, imami i kësaj teravie Ervis Hoxhaj, nga Rrash-Vorfa. Tetë rekatet e para të namazit njëzet rekatësh i drejtoi ai, duke na dëshmuar ëmbëlsinë e zërit, rregullat e texhvidit të mësuara në kursin e Kur’anit të kryer në Sauk të Tiranës, e hera-herës edhe mekamin e Ebu Bekër Shatiriut, kënduesit të famshëm të Kur’anit Famëlartë.
Imamin e ri e karakterizonte qetësia. Ishte fjalëpak dhe i sjellshëm. Dashamirë që me sjelljen dhe përkushtimin e tij, dëshmonte ura komunikimi të shëndosha me xhematin e xhamisë së këtij fshati.
Në përfundim të lutjes së bërë me xhemat, në gjuhën shqipe, teksa u shtrëngoja duart burrave, të moshuarve dhe të rinjve që afroheshin për të përsëritur, si të gjithë: “Zoti ta pranoftë! Zoti ta baftë kabull!”, ndjeja një kënaqësi të veçantë, të paparashikuar, që vinte natyrshëm si rezultat i kënaqësisë së përjetuar sonte, në këtë tubim ramazanor.
Me një pjesë të këshillit të xhamisë, qëndruam edhe më gjatë, pasi xhamia kishte nisur të zbrazej. Me përkushtim dëgjoja prej tyre historinë dhjetë vjeçare të xhamisë së re. Peripeci të shumta, pengesa, vështirësi e hera-herës edhe momente ankthi, i kishin shoqëruar në këtë maratonë të gjatë, në ndërtimin e saj.
Ata flisnin me shumë pathos për xhaminë e tyre. Dukej qartë se ajo ishte kthyer në një pjesë të rëndësishme në jetën e secilit prej tyre. Nuk e mendonin atë pa xhaminë e tyre. Me të mburreshin. Me të krenoheshin. Me të gëzoheshin. Prej saj merrnin imdad për të vazhduar rrugën e bamirësisë e optimizmit! Prej saj merrnin energji e vullnet për t’u përballur me vështirësitë e jetës! Ishte xhamia e jetës së tyre!
Xhamia e Dragoçit, të cilën u përpoqa ta përshkruaj e ta rrëfej në këto pak rreshta të kësaj nate, ishte aty, para syve të mi. Teksa e shikoja (duke mos u ngopur me bukurinë dhe hijeshinë e saj), me zemër lutesha për të gjithë banorët e këtij fshati, dëshira dhe vullneti i të cilëve, për të patur një xhami madhështore, nuk i pengoi në asnjë ditë prej ditëve të dhjetë viteve mundë e përkushtim, për të arritur në këtë ditë të shumëdëshiruar..!

Muhamed Sytari

——————————————————————————–

[1] Në lidhje me këtë fakt, Artur Halili, ndër të tjera, do të shkruante: “Me datë 11 qershor 2004 u bë përurimi i xhamisë së fshatit Dragoç. Me këtë rast u bë edhe këndimi i Mevludit. … ndërtimi i së cilës kërkoi një punë 10- vjeçare në periudhën 1994-2004, kostoja e së cilës arriti në 110 milionë lekë të vjetra… Një ndihmesë të madhe dhanë edhe bijtë dhe bijat emigrantë të këtij fshati dhe të fshatrave përreth… Nga i gjithë ky kontribut u arrit ndërtimi i kësaj xhamie … një ndër xhamitë më të bukura të rrethit të Shkodrës…” – (Kronika me titull: “U përurua xhamia e fshatit Dragoç”, në gazetën “Udha Islame”, nr. 22, korrik 2004, fq. 11). Paradoksalisht, përveç kronikës së lartpërmendur, asnjë shkrim i detajuar për madhështinë e kësaj xhamie dhe sakrificën e banorëve të këtij fshati për ndërtimin e saj, nuk ekziston. Jo vetëm kaq, por asnjëherë, asnjë foto e kësaj xhamie nuk është publikuar në shtypin islam të kohës e në vijim!? Paradoksalisht, ndodh edhe kështu!?

123►

Autori: http://www.muhamedsytari.net

Teravia e shtatë, në xhaminë e fshatit Drisht

(Shkodër, më 6 shtator 2008)  

“Katundi i Drishtit – dikur qytet në zâ – qi âsht nji nga mâ të mëdhajat katunde të Postrribës, fillon ç’prej urës së Mesit fill për të gjatë rruge bregu Kiri gjith kund, n’e rrmaktë, deri në Rrasek e mandej në të dy brigjet e shkon deri sosë Amaraj, deri aty ku ky lum rrëxohet, përtej urës së Vizit…

   Shumica e këtij vêndi âsht shkamb, gurishtë, rreshpe e bokë e kuqe…”[1]

   Ky është një përshkrim i shkurtër, bërë shumë kohë më parë për fshatin e Drishtit, drejt së cilit jemi nisur sonte, në kërkim të kënaqësisë hyjnore, namazit të teravisë, dhikreve, lutjeve e takimit me vëllezërit tanë atje.

   Teksa kalonim mbi urën e Mesit, errësirës që dominonte përreth i jepte dritë, me dritën e saj, hëna e re e këtij muaji të madhërueshëm, që kishte hyrë në natën e saj të shtatë. Ajo, me shkëlqimin rrezatues që e karakterizon, përveç kënaqësisë së vështrimit drejt saj, na bëhej edhe shoqëruese e sjellshme, në rrugëtimin tonë drejt xhamisë së Drishtit, për të falur teravinë me besimtarët atje.

   Nga aty, rruga drejt fshatit Drisht është shumë e vështirë. Kushedi qysh kur nuk është vënë dorë mbi të?! Kushedi kur u është bërë premtimi i fundit banorëve të kësaj zone për miradi e mrekulli, nga ndonjë sharlatan mashtrues, vjedhës votash?!

   Kudo errësirë, rrugë të shkatërruara, gurë, pluhur, erë varfërie e nëpërkëmbje! Ah, shqiptarët e ngratë dhe mjerimi i tyre që i ndjek kudo, hap pas hapi, qeveri pas qeverie, deputet pas deputeti, zgjedhje pas zgjedhjesh! Shqipëria evropiane?!

   Me dritat e makinës, arrijmë të orientohemi disi dhe bri një lokali të mbyllur, marrim kthesën për të hyrë në një qorrsokak, në të majtë të së cilit ndodhet xhamia e vjetër e fshatit Drisht.

   Xhamia e këtij fshati është e moçme[2] dhe thuajse përdhese, ndonëse aty-këtu shihet dora e meremetimit nga banorët e këtij fshati. Shihet tavani prej dërrase, muret e brendshme të veshura poashtu me dërrasë etj. Por, gjithësesi, ajo mbetet  në gjendje të varfër e me shumë nevoja për të qenë një xhami shumëfunksionale e një qendër e mirëfilltë bashkëkohore për besimtarët frekuentues të saj, ndonëse pasuritë vakëf nuk i mungojnë! Edhe pse e pasur në pamje të parë, tokat e xhamisë duken të zaptuara e të tjetërsuara, si shumica e vakëfeve në vendin tonë, ku gjurmët famëkeqe të murtajës femohuese komuniste nuk ka shi qytetërues që t’i fshijë!? A u merret qira tjetërsuesve të tokave vakëf të kësaj xhamie? Nëse po, a shfrytëzohen ato të ardhura për restaurimin dhe mirëmbajtjen e këtij institucioni islam me vlera historike (duke parë edhe lashtësinë e saj)? E nëse jo, deri kur?

   Këto janë disa pyetje dhe reflektime që të vijnë vetvetiu teksa merr të hysh në xhaminë e vjetër të Drishtit, në murin ballor të së cilës varet një foto e Marubit të famshëm, që tregon mjaft qartë e bukur hijeshinë dhe madhështinë e minares së gurtë të kësaj xhamie, kohë më parë..!

   Në hyrje të xhamisë, në krah të majtë, është improvizuar një abdeshane, me disa çezme që i shërbejnë kujtdo që ka nevojë të pajiset me abdes, para faljes së namazit. Faltorja, disa hapa më tutje, përbëhet nga mihrabi, i punuar thjeshtë dhe i zbukuruar me dy perde me ngjyrë të gjelbërt e të kuqe. Minberi, është një punim dërrase, i thjeshtë, me disa këmbë shkallë. Bri tij janë varur disa peshqirë, që kushedi se pse janë lënë aty, sepse vetëm aty nuk është vendi i tyre!

   Në krahun tjetër të minberit ndodhet një raft i vogël, në këmbë, në brendësi të së cilit janë vendosur disa libra. Ai, kryen edhe funksionet e një minibiblioteke që i ofron besimtarëve prej “mirësive” të saj, saherë kanë nevojë. Ky fakt, padyshim që duhet përshëndetur dhe inkurajuar për mirë, sepse mbart në vetëvete elementë qytetërues, që e kanë burimin te xhamia!

   Megjithëse nuk i mungon elektrifikimi, muret e xhamisë së Drishtit janë të veshura edhe me kandilë me pasqyrë, që me siguri janë pjesë e traditës së lashtë të kësaj xhamie. Ata, në njëfarë mënyre, janë urë lidhëse e bashkëkohores me traditën dhe gjurmët e lashtësisë së “xhamisë së Hebibajve”, siç quhej ndryshe kjo xhami.

   Xhamia e Drishtit është e shtruar me tapeta shumëngjyrësh e rrypina të ndryshme, që e zbukurojnë atë dhe njëkohësisht i vijnë në ndihmë xhematit në momentin e rreshtimit për namaz.

   Ndonëse me një xhemat jo të pakët në numër, xhamia e Drishtit është e qetë, e paqtë. Dominon butësia e kësaj nate plot mëshirë. Teksa hyjmë në ambientin e faltores, më të vjetrit ngrihen në këmbë dhe me urime e lutje dashamire vijnë drejt nesh duke na shtrënguar duart e duke na përqafuar. Janë të kënaqur që xhaminë e tyre nuk e kanë harruar në këtë Ramazan, ndonëse realiteti i përgjithshëm i saj dëshmon të kundërtën..! Edhe xhamia e Drishtit, si shumë xhami të tjera të Shkodrës, ka kohë që është lënë në harresë dhe vazhdon..!

   Megjithatë, ky fakt nuk i ka penguar më të rinjtë e përkushtuar të kësaj xhamie që të lexojnë e të fitojnë dituri, për t’ia përcjellur më pas vëllezërve të tyre në xhami. Këtë, e pamë edhe në xhaminë e Drishtit, ku në momentet e hyrjes tonë, pranë mihrabit ishte ulur një i ri, që me shumë përkushtim po u lexonte hadithe të përzgjedhura besimtarëve të pranishëm. E falënderova me zemër “vaizin” e ri të kësaj xhamie, për iniciativën e tij, në shërbim të fjalëve të të dërguarit të All-llahut (a.s)!

   Falja e namazit të jacisë, pasuar nga teravia, paraprirë nga një ders mbi vlerat dhe dobitë e agjërimit, ta shtojnë edhe më tepër dëshirën për të qëndruar sa më gjatë në këtë xhami të thjeshtë, thuajse përdhese, por me njerëz të mirë, të dashur, bujarë, besimtarë!

   Pas përfundimit të riteve fetare dhe lutjes së gjatë në gjuhën shqipe, sëbashku me thirrësin islam Lavdrim Hamja, përqafohemi ngrohtë me xhematin e xhamisë së Drishtit me dëshirën e mirë të ritakimit dhe marrim të largohemi, prej nga kemi ardhur.

   Teksa dalim nga xhamia e Drishtit, errësirën e natës, e thyen drita e largët e yjeve të panumërt që qëndrojnë mbi kokat tona. Teksa i sheh, vëren harmoni! Ata ngjajnë me fenerë ndriçues, shumë larg e shumë lart mbi ne. Aq larg e lart, sa distanca e realitetit të kësaj xhamie e kësaj zone me vërtetësitë e dëshirave dhe lutjeve të sinqerta, për mirëqenie dhe begati të saj!

[2] Në lidhje me vjetërsinë e saj, kam gjetur të shkruar se: “Xhamija, qi âsht me nji minare latue për bukuri, me sarrafe prej hekurash kafazlí, me gjith se âsht andej ure e prroni, mban êmnin e kësaj lagje: Xhamija Hebibaj”- Shih: Hashim Koplikaj, “Postrriba”, në revistën “Cirka”, viti II, nr. 27, 1.8.1937, fq. 195..

Autori: http://www.muhamedsytari.net