Xhamia Dragocit Postribe Video 2009

(Pjesa 1/5)

(Pjesa 2/5)

(Pjesa 3/5)

(Pjesa 4/5)

(Pjesa 5/5)

Në Milan të Domnit, aty ku ndërtimi i xhamisë së re është merak i të gjithëve…

Muhamed Sytari, thirrës islam- Shkodër

Pasditen e të hënes, më 07. 05. 2007, myftiu i Shkodrës Imam Ndriçim Sulejmani udhëtoi drejt zonës së Postribës, për të parë nga afër ecurinë e ndërtimit të xhamisë së re të Milanit, në zonën e Domnit. Për nismën bamirëse të besimtarëve milanas, për të ndërtuar xhaminë e tyre të re, ishte lajmëruar ditë më parë në gazetën e myftinisë, “Udha Islame”, kur nga myftiu i Shkodrës, Imam Ndriçim Sulejmani, ishte bërë thirrje për një fushatë bamirësie në ndihmë të këtyre besimtarëve muslimanë. Shuma monetare e mbledhur në xhaminë “Ebu Bekr”, pas thirrjes së bërë nga imami i saj (myftiu aktual i Shkodrës) do të ishte vendimtare dhe mjaft e rëndësishme për vazhdimin e punimeve në të.
Sot, pasi kanë kaluar disa muaj nga fushata e fundit bamirëse dhe kontributi i besimtarëve shkodranë për vëllezërit e tyre të Milanit, myftiu vizitoi sërish xhaminë në ndërtim, për të parë ecurinë e punimeve.
Xhamia e re, e cila ka marrë një formë shumë të bukur, edhe pas ndërtimit të çatisë së saj, qëndron mbi një kodrinë të gjelbëruar, tipike të asaj zone të mbushur me pemë e fruta nga më të ndryshmet, dhuratë e mrekullueshme e Krijuesit të Madhëruar.
Xhamia e re e Milanit, ndërtohet me kontribute vullnetare të banorëve të zonës, të cilët theksojnë se janë nxitur për këtë veprim edhe për shkak të largësisë së vendit më të afërm ku gjendet një xhami, në zonën e begatë të Postribës.
Xhamia e Milanit, ndërtohet në tokën e dhuruar për faltoren e re të fshatit nga një banor i vjetër i kësaj zone, z. Sait Milani, i cili shprehet se e ndjen veten të privilegjuar nga Zoti, që ia mundësoi këtë bamirësi.
Personalisht, ishte hera e parë që e vizitoja këtë zonë dhe prekja nga afër shpirtin bamirës dhe forcën e besimit islam në zemrat e banorëve të këtij fshati dhe kontribuesit për tokën e xhamisë, në veçanti. Gjatë gjithë rrugës, z. Milani ishte i mbushur me një entuziazëm dhe gëzim legjitim dhe shprehej optimist për përfundimin jo të largët të xhamisë së shumëpritur nga ata dhjetra familje muslimane të Milanit. “Besoj se ka ardhur koha që edhe ne të kemi xhaminë tonë, jo se nuk mund të shkojmë në xhaminë e Boksit a në Domën, por sepse ata i kemi pak larg dhe të gjithë këtu e duan me zemër xhaminë e tyre…”- thoshte me shumë vendosmëri bamirësi i Milanit, duke vëzhguar drejt horizontit, në pritje të shfaqjes së parë të xhamisë në ndërtim të fshatit të tij.
Kontakti im i parë me xhaminë që po ndërtohet në Milan ishte befasues. Xhamia qëndronte hijshëm mbi kodrinën, rruga e së cilës të çonte drejt shtëpisë së z. Sait Milani. Ajo ishte një ndërtesë tipike për xhamitë e fshatrave të vogla, me një kubaturë relativisht të vogël, por shumë sistematike e tërheqëse. Nga brenda, ajo i përngjiste një kantieri ndërtimi, ku mbi të gjitha dominonte dëshira e punës dhe kënaqësia e sakrificës për të përfunduar sa më parë këtë faltore të nevojshme për funksionimin e jetës praktike fetare të banorëve të Milanit. Përreth dominonte gjelbërimi, që i jepte një bukuri të rrallë mjedisit, ndërsa në horizont syri të pushonte me pamjet piktoreske të majave të larta, kodrave, rrjedhjes së Kirit, fushave plot gjelbërim e rrezeve ndriçuese të një dielli të ngrohtë.
Kënaqësia e kësaj vizite u shtua edhe më shumë, kur me të u bashkua edhe zëri i ëmbël i hoxhës tonë të dashur, Shejkh Vehbi S. Gavoçi, i cili, nëpërmjet valëve telefonike, uroi besimtarët e Milanit dhe myftiun e Shkodrës, Imam Ndriçim Sulejmani, për këtë angazhim serioz dhe kontribut të vyer në shërbim të Islamit dhe mesazheve të tij universale. Hoxha i moshuar u emocionua shumë kur mësoi për mënyrën sesi po ndërtohej kjo xhami. Ai u lut me zemër për bamirësin, që kishte kontribuar me tokën e dhuruar dhe uroi mbarësinë e të gjithëve.
Ajo telefonatë nga Damasku i largët, i ngrohu shumë zemrat, i mbushi me shpresë ato dhe i dhuroi një kënaqësi të madhe e të papërshkrueshme.
Duke u larguar nga Milani, myftiu Sulejmani i garantoi besimtarëve mbështetjen e tij institucionale për përfundimin sa më të shpejtë të xhamisë së tyre, duke u lutur që Ramazanin e ardhshëm të falemi sëbashku në teravitë e begata të muajit të mëshirës.
Duke u drejtuar nga Shkodra, në heshtje, risolla në mendje veprimin fisnik të besimtarit bamirës, Sait Milani dhe teksa e shikoja në entuziazmin e tij, mendoja për shpërblimet e mëdha që ka rezervuar All-llahu i Madhëruar për bamirësit në përgjithësi dhe ndërtuesit e xhamive në veçanti…

Shkodër, më 07. 05. 2007

Autori: http://www.muhamedsytari.net

Teravia e katërt, në xhaminë e fshatit Dragoç

(Shkodër, më 3 shtator 2008)

Teksa i afrohesh xhamisë madhështore të fshatit Dragoç, minarja 32.5 metra e gjatë, e punuar me mjeshtri dhe sipas arkitekturës osmane, është objekti i parë që të tërheq vëmendjen dhe në një farë mënyre të uron mirëseardhjen, me bardhësinë që e karakterizon, në fshatin, banorët e së cilit nuk kursyen asgjë nga fryma dhe pasuria e tyre për ndërtimin e saj.
Xhamia e Dragoçit, sipas dëshmisë së disa burrave të këtij fshati, muezinit të devotshëm Arif Selimi, z. Ali Fazi, z. Qamil Çela etj., por edhe nga pllaka e vendosur në murin e jashtëm, pranë derës së hyrjes, ka filluar me hapjen e themeleve në vitin 1994. Kontributi i çmuar i burrave të këtij fshati është për t’u marrë shembull. “Ka prej atyre që kanë sjellur edhe pensionin, siç e kanë marrë”- tregon muezini i moshuar i xhamisë! “Një emigrant i këtij fshati, në Mbretërinë e Bashkuar, ka sjellur disa herë kontribute financiare, me të cilat është ndërtuar edhe minarja e xhamisë. Në total, kontributi i tij arrin në rreth 20 milion lekë të vjetra!”- dëshmojnë të gjithë për të riun G. H., që “ka kërkuar të mos i përmendet emri, sepse e ka bërë për riza të Zotit”! Ka edhe prej atyre që dhanë edhe frymën e fundit në shërbim të xhamisë në ndërtim, si rasti i besimtarit Jonuz Halili, për të cilin të gjithë gëzojnë respekt dhe nderim. Teksa më tregojnë për momentet e fundit të jetës së tij “aty, bri minberit duke u munduar për ta fiksuar si duhet”, të gjithë emocionohen dhe e kujtojnë mirë atë ditë, atë orë…
E në një moment vështirësie, teksa xhamia me përmasat 20 m x 12 m, po shkonte drejt trupëzimit, atëherë kur punimet kishin ngecur e askush nuk kishte më asnjë mundësi të jepte më shumë nga ç’kishte dhënë, do të ishte bamirësi i dëshmuar, Shejkh Vehbi S. Gavoçi që me ndërmjetësinë e thirrësit islam Lavdrim Hamja, do të sillte plot 28 mijë dollarë, që do të kishin një ndikim të padiskutueshëm në hovin e madh që i dha fund, dhjetë vite pas fillimit të saj, ndërtimit të xhamisë që nderon jo vetëm Dragoçin e Postribën, por edhe Shkodrën e krejt Shqipërinë!
Në vitin 2004, xhamia e Dragoçit[1] do të hapte dyert për të pritur deri në 600 frekuentues njëherazi, të cilët kishin pritur rreth një dekadë për të ulur kokën në sexhde, në tokën e begatë të xhamisë së tyre, me të cilën kishin pse të mburreshin para kujtdo, me plot krenari besimi, sakrifice, përkushtimi!
Sonte, në këtë natë të qetë të kësaj teravie (e katërta e këtij muaji), sëbashku me thirrësin islam Lavdrim Hamja, erdhëm të faleshim në xhaminë e hijshme, prezenca e së cilës na lidh me kujtimin dhe dashurinë e hoxhës tonë, H. Vehbi S. Gavoçi..!
Hyrja në këtë xhami, për mua që e shkelja për herë të parë, ishte befasuese! Pastërti, ndriçim, rregull, safe të mbushura me një miksim moshash, ku të mbushet syri me të rinj të shumtë, mobilim thuajse perfekt i ambientit të brendshëm, ngjyra të ëmbla, me të cilat janë lyer muret e saj, tapeti i shtruar i përzgjedhur me shumë finesë e shije, tavani prej dërrase, i punuar me mjeshtri dhe përkushtim, vendi i faljes së grave, i gjerë, i rrethuar hijshëm dhe i mbuluar me perde të holla e, në ballë të xhamisë, mbi kokën e mihrabit: “All-llahu ekber”, përkthyer: “Zoti është më i madhi”, ishin detajet e para që më mbushën jo vetëm syrin, por më dhanë një kënaqësi të madhe në zemër, që shumë shpejt u kthye në një kredo, në këtë kontakt të parë me këtë xhami të rrallë!
Hyrjen tonë në xhami e shoqëruan sytë e të pranishëmve, që na pritën me një dashamirësi e ngrohtësi të veçantë. Buzëqeshjet e tyre u paraprinin duarve që zgjateshin për t’u shtrënguar në shenjë miqësie e vëllazërie dashamire islame.
Në mihrabin e xhamisë qëndronte një djalë i ri, imami i kësaj teravie Ervis Hoxhaj, nga Rrash-Vorfa. Tetë rekatet e para të namazit njëzet rekatësh i drejtoi ai, duke na dëshmuar ëmbëlsinë e zërit, rregullat e texhvidit të mësuara në kursin e Kur’anit të kryer në Sauk të Tiranës, e hera-herës edhe mekamin e Ebu Bekër Shatiriut, kënduesit të famshëm të Kur’anit Famëlartë.
Imamin e ri e karakterizonte qetësia. Ishte fjalëpak dhe i sjellshëm. Dashamirë që me sjelljen dhe përkushtimin e tij, dëshmonte ura komunikimi të shëndosha me xhematin e xhamisë së këtij fshati.
Në përfundim të lutjes së bërë me xhemat, në gjuhën shqipe, teksa u shtrëngoja duart burrave, të moshuarve dhe të rinjve që afroheshin për të përsëritur, si të gjithë: “Zoti ta pranoftë! Zoti ta baftë kabull!”, ndjeja një kënaqësi të veçantë, të paparashikuar, që vinte natyrshëm si rezultat i kënaqësisë së përjetuar sonte, në këtë tubim ramazanor.
Me një pjesë të këshillit të xhamisë, qëndruam edhe më gjatë, pasi xhamia kishte nisur të zbrazej. Me përkushtim dëgjoja prej tyre historinë dhjetë vjeçare të xhamisë së re. Peripeci të shumta, pengesa, vështirësi e hera-herës edhe momente ankthi, i kishin shoqëruar në këtë maratonë të gjatë, në ndërtimin e saj.
Ata flisnin me shumë pathos për xhaminë e tyre. Dukej qartë se ajo ishte kthyer në një pjesë të rëndësishme në jetën e secilit prej tyre. Nuk e mendonin atë pa xhaminë e tyre. Me të mburreshin. Me të krenoheshin. Me të gëzoheshin. Prej saj merrnin imdad për të vazhduar rrugën e bamirësisë e optimizmit! Prej saj merrnin energji e vullnet për t’u përballur me vështirësitë e jetës! Ishte xhamia e jetës së tyre!
Xhamia e Dragoçit, të cilën u përpoqa ta përshkruaj e ta rrëfej në këto pak rreshta të kësaj nate, ishte aty, para syve të mi. Teksa e shikoja (duke mos u ngopur me bukurinë dhe hijeshinë e saj), me zemër lutesha për të gjithë banorët e këtij fshati, dëshira dhe vullneti i të cilëve, për të patur një xhami madhështore, nuk i pengoi në asnjë ditë prej ditëve të dhjetë viteve mundë e përkushtim, për të arritur në këtë ditë të shumëdëshiruar..!

Muhamed Sytari

——————————————————————————–

[1] Në lidhje me këtë fakt, Artur Halili, ndër të tjera, do të shkruante: “Me datë 11 qershor 2004 u bë përurimi i xhamisë së fshatit Dragoç. Me këtë rast u bë edhe këndimi i Mevludit. … ndërtimi i së cilës kërkoi një punë 10- vjeçare në periudhën 1994-2004, kostoja e së cilës arriti në 110 milionë lekë të vjetra… Një ndihmesë të madhe dhanë edhe bijtë dhe bijat emigrantë të këtij fshati dhe të fshatrave përreth… Nga i gjithë ky kontribut u arrit ndërtimi i kësaj xhamie … një ndër xhamitë më të bukura të rrethit të Shkodrës…” – (Kronika me titull: “U përurua xhamia e fshatit Dragoç”, në gazetën “Udha Islame”, nr. 22, korrik 2004, fq. 11). Paradoksalisht, përveç kronikës së lartpërmendur, asnjë shkrim i detajuar për madhështinë e kësaj xhamie dhe sakrificën e banorëve të këtij fshati për ndërtimin e saj, nuk ekziston. Jo vetëm kaq, por asnjëherë, asnjë foto e kësaj xhamie nuk është publikuar në shtypin islam të kohës e në vijim!? Paradoksalisht, ndodh edhe kështu!?

123►

Autori: http://www.muhamedsytari.net